Оның пайымдауынша, бұл, әсіресе, даулы жағдайларда ер адамдардың дәстүрлі күштеу әдістері баяғыда өзінің дәрменсіздігін көрсеткен халықаралық қатынастарда ерекше байқалады. "Дүниежүзінде әлі қайғы-мұң, аштық пен ауру жетеді. Алайда, дүниежүзінде басшылардың көпшілігін еркектер құрайды. Әйелдер адамдардың қайғысын өз қайғылары ретінде қабылдайды. Бұны еркектер ешқашан түсінбейді, ешқашан үйрене алмайды", - деп есептейді ол.