— Қиыншылықты соғыста көрдік дегеніміз бекер екен, балам. Үй жоқ болған соң, үстіңде үйің болмаған соң қиын екен…
94 жастағы еңбек ардагері, 74 жастағы қызы – құдды бір қорқынышты түстегідей. Қуықтай бір бөлмеге тығылған. Қартайған шағында бала-шағаларына да қажеті болмай қалған қариялар осылай әркімнің босағасын паналап жүр.
Бақытжан Дүйсембаева, қызы:
— Бұны қайда тастап кетем? Жалғыз сен қызды маған берген Құдайға да мың бір рахмет дейді. Осы отырмыз. Әр нәрсе ойлайсың, ойлағанды кімге айтасың? Болды…
Ұлы Отан соғысы ардагеріне теңестірілген Айша Мамешаева осыдан 7 жыл бұрын 11-ші болып баспана алуы тиіс екен. Кезегін растайтын қолында тілдей парақшасы да бар. Бас-көз болар ешкімі жоқ қариялар ол кезегін ендігі мүлде жоғалтып алыпты.
Айша Мамешаева, Еңбек ардагері:
— Енді жыламасын, жыламаса болар еді. Жылаумен, өзім де жылаймын мынау жоқта, дәріге кетсе жылап отырам.
Қайырымды жандардың көмегімен болған жайтты Елбасына да жеткізген. Президент әкімшілігінен «мәселе шешілсін» деген екі жыл бұрын тапсырма да келгенімен, мұндағы биліктегілер асығар емес.
Руслан Рүстемов, Қызылорда қаласы әкімінің орынбасары:
— Заңдағы өзгерістерге байланысты, ия, заңдағы өзгерістерге байланысты кезек өзгерген соның салдарынан.
Кезегінен айырылған қос қарияның халі мүшкіл. Зейнетақылары азық-түлікке жетсе, дәріге жетпейді, дәріге жетсе, пәтерақысы төленбейді. Тіпті қарттар үйіне де жетектеп апарар ешкімі жоқ.